Geen doorsnee surftrip | WSO x Hurley

Niet elke surftrip begint met een blik op de swellverwachting. Dit was geen doorsnee surftrip.

Geen getijdentabellen. Geen hoop dat de wind naar aflandig zou draaien. Geen storm achterna over de Atlantische Oceaan. Dit was iets compleet anders.

Met steun van Hurley trok ik (Matthew van Wetsuit Outlet) samen met Jensen en Rory diep de Zwitserse Alpen in, voor een surftrip die zo ver van “normaal” af lag als maar kan. De bestemming? Alaïa Bay, een wave pool van wereldklasse aan de voet van besneeuwde bergen, op een van de meest onverwachte surfplekken ter wereld.

Surfen in een land zonder kust voelt al vreemd genoeg. Maar peddelen in perfect ontworpen golven, omringd door besneeuwde alpentoppen, zet je hoofd volledig op zijn kop, op de best mogelijke manier. Het ene moment rijd je over kronkelende bergwegen door een bevroren landschap, het volgende sta je je board te waxen en pak je golven in kristalblauw water onder de Alpen.

Dit was geen gemiddelde surftrip – en eerlijk gezegd was dat precies de bedoeling.

De dag begon ruim voor zonsopkomst.

3 uur ’s nachts in Newquay. Boards ingepakt, Hurley wetsuits als extra bescherming langs de zijkant van de boardbag gepropt, koffie die zijn best deed om ons wakker te krijgen terwijl de rest van het dorp nog sliep. Het begin van een surftrip heeft altijd iets surrealistisch, die mix van uitputting en spanning waarin nog niets echt voelt. Maar deze voelde vanaf het begin anders.

We laadden alles in en reden richting Bristol Airport, waarbij de donkere wegen van Cornwall langzaam plaatsmaakten voor het eerste ochtendlicht. Ergens tussen half wakkere gesprekken en de opkomende zon door begon het te landen wat we eigenlijk aan het doen waren.

We gingen niet richting de kust. We joegen geen swellkaart achterna door Europa. We vlogen naar Zwitserland, een land dat veel bekender is om het skiën dan om het surfen, om golven te rijden onder de Alpen.

Na de landing in Genève veranderde de trip opnieuw. Vliegvelden maakten plaats voor treinstations en ineens ging alles langzamer. De treinreis van twee uur door Zwitserland leek zo uit een film te komen. Besneeuwde toppen vulden de ramen, diepe meren flitsten voorbij, en met elke bocht dieper de bergen in voelde het idee achter deze trip nog surrealistischer.

De boards stonden rechtop in het fietsgedeelte van de trein terwijl wij van het uitzicht genoten en de golven even bijna vergaten, tot we aan de laatste etappe begonnen. Tegen de tijd dat we in de bus van 10 minuten richting Alaïa Bay zaten, was de spanning er goed in geslagen. Na uren reizen, met elke etappe dieper de Alpen in, kregen we eindelijk de wave pool aan de voet van de bergen in het vizier.

Uiteindelijk rolden we op de meest traditionele surfmanier die er is Alaïa Bay binnen: bijna te laat.

Onze sessie stond geboekt voor 3 uur ’s middags. We kwamen om 2:50 aan.

Geen rustig rondje om alles in je op te nemen. Geen tijd om goed uit te zoeken waar we heen moesten. Meteen de georganiseerde chaos in. Inchecken, formulieren tekenen, tassen neerkwakken, de kleedkamers vinden en zo snel mogelijk in je pak, terwijl de eerste golven al door de pool schoten.

Gelukkig maakten de Hurley wetsuits dat deel makkelijk. Na uren reizen wil niemand vechten met koud neopreen, maar door de rek in de pakken gleden ze er zo overheen, wat ideaal was omdat we eigenlijk tegen de klok raceten om het water in te komen.

En toen, ineens, zomaar, waren we aan het uitpeddelen.

Ik, Jensen en Rory in de line-up... in Zwitserland.

De eerste minuten voelde het echt niet als werkelijkheid. Besneeuwde bergen rondom de pool, een felle zon, kristalhelder water en perfect mechanische golven die de een na de ander op ons af rolden. Alles eraan sprak tegen wat surfen normaal is, en toch zat er precies dezelfde energie in.

Dat vertrouwde kriebeltje vlak voor de sessie.

De zenuwen voor je eerste golf.

Het gedrang om op de juiste plek te komen.

En eerlijk gezegd duurde het even voordat echt tot ons doordrong dat we er ook daadwerkelijk waren. 

Wat er de twee dagen daarna gebeurde, was een roes in de best mogelijke zin.

Met zijn drieën surften we in totaal 21 uur – zeven sessies in 2 dagen. We wisselden af tussen 4/3mm en 3/2mm Hurley wetsuits, afhankelijk van het tijdstip en de temperatuur. En eerlijk, betere omstandigheden hadden we ons niet kunnen wensen.

Zon boven ons, nog sneeuw op de bergen om ons heen en watertemperaturen rond de 16°C. We hebben ons nog nooit zo vermaakt, en anders kon eigenlijk ook niet.

Maar wat deze trip echt bijzonder maakte, was niet alleen het nieuwe van surfen in de Alpen: het was hoe goed werkelijk alles in Alaïa Bay in elkaar zat.

 

De opzet.

De organisatie.

Het personeel en de lokale crew.

De faciliteiten.

Het restaurant en de bar met uitzicht op de golf.

De sfeer op de hele plek.

Elk onderdeel voelde goed doordacht. Je merkte dat de hele plek gebouwd is door mensen die surfers en surfcultuur echt begrijpen, en die tegelijk iets hebben neergezet dat volledig uniek is voor deze locatie.

En de golven zelf? Gewoon eindeloos leuk.

De hele dag door perfecte muren die voorbijrolden, waardoor we in twee dagen meer golven konden surfen dan je thuis waarschijnlijk in een goede week swelljagen scoort. 

Tegen het einde van de trip voelde de tijd tegelijk ongelooflijk snel en volledig opgerekt. De twee dagen vlogen voorbij, en toch leek het alsof we veel langer weg waren geweest, losgekoppeld van het gewone leven en helemaal opgegaan in het ritme van surfen, eten, lachen en weer van voren af aan beginnen.

Dat we verse, perfect passende Hurley wetsuits bij ons hadden, maakte het alleen maar beter. Als je zoveel surft, telt comfort enorm zwaar, en door de flexibiliteit en de warmte van de pakken voelden lange dagen in het water moeiteloos.

Het is lastig uit te leggen hoe vreemd, en hoe geweldig, het voelt om perfecte golven te surfen terwijl je omringd wordt door alpentoppen.

Maar één ding stond vast toen we vertrokken:

We dachten alweer aan teruggaan.

Wat we droegen:

Met watertemperaturen tussen de 13 en 16°C wisselden we tijdens de trip tussen een paar verschillende Hurley wetsuits, afhankelijk van de sessietijden en de wisselende alpentemperaturen.

Zelf begon ik de koudere ochtendsessies in de Hurley Advant 4/3mm en stapte ik daarna voor de rest van de dag over op de lichtere en superflexibele Hurley Air 3/2mm.

Rory draaide de ochtenden in de Hurley Plus 4/3mm, gecombineerd met de Hurley Air 3/2mm in de warmere middagsessies.

Jensen hield het de hele trip simpel en surfte van begin tot eind uitsluitend in de Hurley Advant 4/3mm.

Na zeven uur surfen per persoon verdeeld over twee dagen maakten wetsuits die licht, rekbaar en echt comfortabel zijn een enorm verschil, zeker als je je constant omkleedt, onderweg bent en sessie na sessie weer uitpeddelt.

Dank aan Hurley, Mark Blackman, Matt Rumble, Wetsuit Outlet, Alaïa Bay, Jensen Martin, Rory Martin, Heidi Martin & Zwitserland. 

Bekijk alles van Hurley